Een doosje liefde

Wat doe je als de chauffeur van je kind hele nare taal gebruikt? Mijn eerste reactie was het bedrijf opbellen met een klacht. Maar... langzamerhand kwam ik tot de ontdekking wat deze chauffeur werkelijk nodig had. Ik koos een geschikte dag uit. Ben je nieuwsgierig geworden? Lees! En misschien mag ik je inspiratie zijn vandaag!

Wat zou jij doen?

Elke schooldag wordt onze jongste dochter D. door de bus vervoerd naar en van het speciaal onderwijs. Dit jaar heeft ze een chauffeur, die er nogal grof taalgebruik op na houdt naar de kinderen en andere weggebruikers. Onze dochter is heel gevoelig en nam het steeds mee naar huis. Het beangstigde haar. Wat zou jij doen in zo'n situatie?

Op een gegeven moment besloot ik toch maar een telefoontje te doen naar het eerste aanspreekpunt. Diegene droeg mij op om een e-mail te sturen, zodat ze het zwart-op-wit zouden hebben. Dat laatste heb ik nooit gedaan. Ik vond het lastig en wilde ook niet dat D. in de problemen zou komen hierdoor.

Een andere moeder, waarvan haar zoon nooit geklaagd heeft, attendeerde mij erop dat we blij moesten zijn dat de chauffeur nog een jaartje door wilde werken, terwijl ze al met pensioen kan. Nu zijn de kinderen veel eerder thuis dan afgelopen jaren. Ik woog dus de voor- en nadelen tegen elkaar af. Onze dochter begon langzamerhand wat rustiger te worden, al noemde ze nog wel van alles, wat de chauffeur zei.

Ongelukkig

D. biedt graag een luisterend oor en ze vertelde mij dat de echtgenoot van de chauffeur nog niet zolang geleden, was overleden.

Eigenlijk had ik chauffeur alleen nog maar vanuit de verte gezien. Onze dochter gaat zelfstandig in de bus en komt er zelfstandig weer uit. Misschien had ik even een keer kennis moeten maken. Van achter het raam zag ik dat de chauffeur er niet bepaald gelukkig uitzag.

Kortgeleden was het zulk lekker weer. Ik voelde het voorjaar en 's middags deed ik wat dingen in de tuin. De bus kwam eraan en ik lachte vriendelijk en zwaaide naar de chauffeur. Ze groette mij terug.

Diezelfde dag kwam ik op het idee om haar een keer iets leuks of lekkers te geven. Toen ik dat opperde, zei D. dat de moeder van haar klasgenoot dat ook al een keer had gedaan.

Zeer onprettige werksfeer

Er gingen een paar weken overheen. Op een dag vergat D. haar gymtas in de bus. Na een telefoontje bleek deze bij het taxibedrijf te liggen. Nadat ik er naartoe was gereden, werd ik binnengelaten in een koude kille ruimte. Zowel in het gebouw als bij de mensen zelf, proefde ik een hele onprettige sfeer. Sterker nog. Vijandig. Kortom. Ik voelde me er absoluut niet welkom. Dit nam ik ook mee in mijn gedachten. Hoewel de andere chauffeurs voorheen altijd heel vriendelijk waren geweest, kon het zijn dat de huidige chauffeur hier wel last van zou hebben. Bij de thuissituatie, waar ze nu in zat.

Liefde wint altijd

Steeds liet ik mijn gedachten erover gaan dat deze chauffeur dus ongelukkig is en liefde nodig heeft. Ik bedacht dat het bijna 14 februari was. Zelf heb ik niets met die dag. Maar voor iemand anders kon een mooi gebaar, op deze dag, juist wel veel betekenen.

Een pakket vol liefde

Daarom kocht ik een doosje bonbons. Op Valentijnsdag hield ik, 's middags de tijd in de gaten, hoe laat de bus zou arriveren. Liefdevol tikte ik op het raam van de bus. De chauffeur opende verwonderd haar raam. Ze vroeg waarom. "Gewoon een doosje liefde, zei ik. Ik hoorde dat je nog een jaartje extra doorrijdt na je pensioen. Dat waarderen we". "Ze pakte het dankbaar aan en liet me weten dat de kinderen dat ook heel fijn vonden. Ze zou de bonbons lekker opeten".

Nooit heb ik mijn dochter meer over gedrag van deze chauffeur gehoord.