Lees hoe ik mezelf verloor in de prachtige herfstkleuren. Ik vond mezelf terug tussen de paddenstoelen. Wat kan een half uurtje veel met je doen. Ik deel de foto's ;) Kijk je?
Hoe een half uurtje er tussenuit totale ontspanning geeft
Tegenwoordig ben ik wat angstig geworden om eropuit te gaan. Lange wandelingen te maken. Door een soort van burn-out/ overgang. Bang om weer hyperventilatie te krijgen. Vanmiddag had ik zo'n zin om naar een bos te gaan. Het ligt op een prachtig landgoed. Niet ver hier vandaan. Vroeger wandelde ik er gewoon heen. Maar dat durf ik nu nog niet. Zou ik er even met de auto heenrijden? Belachelijk eigenlijk. Het is maar een paar minuten. Inwendig hoorde ik zeggen: "Doe het toch. Het zou je zo goed doen." Dus trok ik mijn wandelschoenen aan. Het was kwart voor vier. Dus het kon nog mooi even voor het avondeten. Ik stapte in de auto en reed erheen.
Bijzondere koeien
Vanaf de parkeerplaats kwam ik langs bijzondere koeien. De naam ben ik vergeten. Ooit las ik het bord, waarop alles staat geschreven. De prachtige oranje gekleurde tak van één van de mamoetbomen, die het bos rijk is, zie je op de voorgrond.
Oeps, ik nam de foto iets scheef. En natuurlijk zouden foto's genomen met mijn spiegelreflexcamera van veel mooiere kwaliteit zijn. Nee. Mijn perfectionistische aard moet ik echt aan de kant zetten. Het gaat om de complete beleving. En mijn telefoon is handiger en lichter in de hand. Een paar fotografen staan bij een klein vennetje te wachten op de ijsvogel. Ik ging ernaast staan om een foto te maken van de kleurige bomen. Intussen vroeg ik of ze de prachtige vogel al gespot hadden? Nee nog niet. Nog even geduld dus. Ik wenste ze veel succes en vervolgde mijn weg.
In de ban van al die prachtige kleuren
Al gauw raakte ik helemaal in de ban van al het moois. Al die kleuren. Om elke hoek een ander perspectief. Alle spanning, wat er ook zat, viel van mij af. Tegemoetkomende wandelaars groette ik vriendelijk. Soms een klein praatje over gemeenschappelijke verwondering. Herfst op zijn toppunt.
Een paar keer verliet ik het pad om paddenstoelen te fotograferen
Op mijn hurken probeerde ik de toppen van de bomen op de foto te krijgen. Een paar keer verliet ik het pad om paddenstoelen te fotograferen. Helaas had ik een lichte broek aan, waardoor ik niet zo diep het bos inging. Misschien dat ik de komende dagen nog een keertje ga. Nu ben ik over de drempel. Het voelde zo goed!
Het bruggetje
Ik liep rond het meertje. Zo kwam ik terug over het bruggetje. Op de heenweg liep ik er rechts langs.
Eenmaal weer thuis verwonderde ik me erover wat een half uurtje in het bos kan doen. Ik was het helemaal vergeten. Heerlijk om mezelf te verliezen in kleuren. Tussen de paddenstoelen. En nu nog nagenietend, terwijl ik dit blog schrijf.
Geniet je ook mee? Je reactie is meer dan welkom!
Reactie plaatsen
Reacties