Gaat jouw leven altijd over rozen? Een laatste roos begon te bloeien in onze tuin. Het is bijna november. Ik was verrast. Maar terwijl ik een foto maakte zag ik de vieze bruine plek erop. Uit de verte zag ik deze niet. Het zegt iets. Over jou en mij. Gaat het altijd zo goed met ons als dat we zeggen? Lees verder hoe ik zomaar een zakje truffelbonbons kreeg op het juiste moment.
Een roos met een vieze vlek
Vaak kijk ik door het raam even naar de tuin. Opeens zag ik een roos, die begon te bloeien. Terwijl ik de foto maakte, zag ik pas een bruine plek. Uit de verte was me deze niet opgevallen. Het deed me eraan denken dat we meestal maar antwoorden dat het goed met ons gaat. We lachen erbij (ogenschijnlijk stralend als een roos). Maar diep inwendig... voelen we ons misschien helemaal niet zo stralend. Dat is dan die vieze vlek, die in eerste instantie niet zo opvalt. Pas als iemand echt de tijd neemt. Er doorheen prikt. Dieper kijkt.
Zo is het ook andersom. Persoonlijk denk ik dat als ik deze vraag stel aan een ander. Ik de vraag misschien wel veel te vluchtig stel. Zonder erbij na te denken dat op deze vraag weleens een lang antwoord op kan komen. Misschien wel een antwoord waar ik op dat moment helemaal geen tijd voor heb. Het niet verwacht. Ik zou dat dan kunnen oplossen door te vragen of ik diegene later even zal bellen of bezoeken.
Ondanks alles blijf ik uit de verte kijken naar de bloeiende roos. Wacht tot deze opengaat
Een ander kan met een luisterend oor onze dag misschien wat lichter maken. Wij kunnen iemands dag er misschien wat mee verlichten. Een feit blijft dat we moeten wachten tot de roos open gaat. We moeten zelf leren omgaan met situaties in ons leven. Een ander kan ze niet voor ons oplossen. Iedere mens heeft zijn eigen problemen.
Ondanks alles blijf ik uit de verte kijken naar de roos in onze tuin. Er is uitzicht op een opengaande roos. Niet kijken naar die vieze vlek. Maar naar die mooie roze witte kleur.
Intussen kreeg ik onverwachts een zakje truffelbonbons. Gevuld met slagroom. Deze maakten mijn afgelopen dagen wat lichter. Natuurlijk houd ik de bonbons niet voor mij alleen. De rest van het gezin mag meegenieten. Een buurvrouw volgt een opleiding om ambachtelijke bonbons te maken. Ze had drie zakjes over om uit te delen.
Nee. De overgang is geen pretje. Maandelijkse toestanden worden heviger totdat ze uiteindelijk hopelijk zullen ophouden. Maar dat duurt nog wel enkele jaren zoals ik heb gehoord. Het leven gaat niet altijd over rozen. En dan noem ik nog maar een klein stukje.
Misschien heb jij het moeilijk op dit moment. Door situaties. Ik hoop dat je iemand hebt, die je eens kunt bellen. Waar je wat kunt luchten. Of misschien kan er iemand bij jou luchten? Jou bellen? Of beur je elkaar wat op. Soms zien we onze problemen door die van een ander van ander weer in een ander perspectief. Wij als mensen hebben elkaar nodig! We zijn als rozen met allerlei soorten vlekken. Maken deze onzichtbaar voor een ander. We hebben mindere periodes. En in mooie periodes bloeien we weer op als een opengaande roos.
Reactie plaatsen
Reacties